Sıdıka’nın başına gelenleri sitemizde de haber olarak okuduk. Van’ın Saray ilçesinde yaşayan, 4 çocuk annesi Sıdıka, geçtiğimiz yıl Eylül ayında da eşi tarafından şiddete maruz kalmış, kulağı kesilmiş ama evlat hatırına evim dediği kendi cehennemine geri dönmek zorunda kalmıştı.

“Evlatlarını bırak gel!”

Çevremde yakinen şahit olduğum bir durumdur “evlatlarını bırak gel”! cümlesi. Kızının iyi gitmeyen evliliğine ailelerin çoğu bu tepkiyi verir. “Sen bizim evladımızsın, buyur başımızın üstünde yerin var ama o adamın çocuklarına da bakacak değiliz”.

Bu düşünce tarzını  anlamak, anlamlandırmak bana çok güç geliyor. Bakıyorum bakıyorum, cümleyi baştan alıyorum, devrik yapıyorum, özneyi nesneyi birbirine karıştırıyorum, yok olmuyor. Bu bakış açısında hiçbir haklı sebep göremiyorum.

Kız çocuklarının evladını tamamen erkek tarafına ait gören bu köhne zihniyeti baştan sona kınıyorum. Kızına “sen gel, ama o adamın çocuklarını bırak” demeleri açıkça şunu ifade ediyor; “sen o adamın çocuklarını doğurdun ama o çocuk onlarındır, senin o çocuklar üzerinde hiçbir hakkın yoktur. Zaten kadınsın, eksiksin, eve dönmen zaten bizim için bir onur meselesi iken, bir başkasının çocuğuna da ekmek yedirecek halimiz yok!”.

O kadının, o çocukları doğurmuş olmasının, emzirmesinin, geceler boyu uykusuz kalmasının, onu büyütmek için binbir zorluğa katlanmasının daha da ötesi canından can olan, o çocukları sevmesinin hiçbir hükmü yoktur!

Sıdıka’ya “canını kurtarmak istiyorsan, canlarından ayrı kalacaksın!” dediler. Hangisi daha zor, hangisi daha büyük ateş? Hangisi daha çok yakar, kavurur bir kadının bağrını? Dayak yemek mi, evladından ayrı kalmak mı?

Sıdıka ikinci seçeneği göze alamadığından koca evine döndü. “Erim, yuvam, çocuklarım” dedi, tüm acıları ekmeğine katık yaptı, yutkundu. Ama….?

Amas’sı ortada. Faruk alışmıştı bir kere, dışarıda ezilmişliğin tüm hıncını evinden çıkarmalıydı. Gün içinde uğraşıp, didiniyordu ya, eve ekmek getiriyordu ya, sokakta onu eziyorlardı hor görüyorlardı ya, el kahrını çekmek zordu ya, o da ne yapsın. Tek hakimiyet alanında “astığı astık, kestiği kestik” olan tek yerde diktasını koyuyordu ortaya. Elindeki en güzel materyal ise bir kadındı. Evirip, çevrirebilir; kesip doğrayabilir, yakıp kavurabilirdi. O da öyle yapıyordu; gidemeyeceğinden, kaçamayacağından emin olduğu kadınıyla(!) kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyordu.

Sıdıka kulağı kesildiğinde sığınma evine yerleştirilmiş, kocasına da altı ay evden uzaklaştırma cezası verilmişti. Ancak aile baskısı, psikolojik dayatma, duygu sömürüleri, Sıdıka’yı yazgısına mahkum kılmıştı. Yine aynı senaryo, yine aynı rollerde, aynı kişilerce sahneye koyuldu. Ailenin tavrında en ufak bir değişiklik yok. Onların bakış açısına göre o dört evlat Sıdıka’nın günahlarıdır. Ve ailesi kızlarına “kop gel günahlarından!” demektedirler.

Neyi beklediklerini bllmiyorum. Ya diri diri gömmeye çalışıyorlar Sıdıka’yı, ya da bir gün bir cinnet anının sonunda cansız bedenini kucaklamayı. Ama şunu biliyorum; Sıdıka’nın mutluluğunun hiçbir önemi yok, dün de yoktu, bugün de yok, yarın için umutlanmak istiyorum. İlgili tüm mercilerin Sıdıka’ya ve 4 evladına el uzatmaya davet ediyorum. Bir kadın kurtulur, bir dünya kurtulur.

Neslihan Sultan PALA

Neslisul07@hotmail.com

www.kadinhaberleri.com